Bart, 27 februari 2010
Argentinië , Sanford 29°

Back in Love!

Tak, tak, tak! Het is één uur ’s nachts en ik klop op de metalen deur van de familie Vilches. Ondanks de duisternis, liep ik blindelings naar het huis van mijn gastfamilie. Na anderhalf jaar sta ik weer bij ze op de stoep. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik heb een lange reis en vele uren wachten achter de rug. Gelukkig kon ik nog de laatste bus van de avond naar mijn dorpje Sanford pakken. Ik had een leuk gesprekje met de vrouw naast mij, maar kon vanwege de spanning gedurende het laatste kwartier niets anders dan “ah, hmm en klopt ja” uitbrengen. Constant keek ik uit het raam om te checken of ik er al bijna was. Mijn familie verwacht me pas over een week. Terwijl ik op een reactie wacht schieten er honderden gedachten door me heen. Ik sta voor het huis dat, in vele opzichten, symbool staat voor mijn jaar als uitwisselingstudent. Het jaar dat mij als persoon en mijn kijk op de wereld compleet veranderde. Of beter gezegd, het jaar dat mij een kijk op de wereld gaf. Het huis is klein, maar het dak biedt een plaats aan de familie om te slapen en te eten. Het is niet luxueus, maar wat men niet kent, mist men niet. De mate van luxe is een kwestie van gewenning en de vermindering van luxe een uitdaging om je aan te passen en te roeien met de riemen die je hebt. Het laat de schoonheid en de kracht van de mens zien en wat er van je overblijft als menszijnde, zonder technische snufjes die het leven makkelijker maken en de mogelijkheid om oplossingen te kopen. Het laat zien wat je in huis hebt en stimuleert creativiteit. Als je geen geld hebt om nieuwe schoenen te kopen, zul je de zool moeten lijmen en vastnaaien. Je hersenen móeten wel tot een oplossing komen. Bovendien leidt het af en toe een romantische avond met kaarsen op tafel, simpelweg omdat zeker één keer per week de stroom uitvalt. Ik hoor sleutelgeritsel, de deur gaat open. Ik kan het bijna niet geloven. Net zo min Claudio en Gabriela die tegelijkertijd precies de woorden uit roepen die ik voorspeld had: “Hijo de Puta! Wat doe je hier?”. We omhelzen elkaar en tot in de kleine uurtjes praten we elkaar bij.

Ik ben hier nu iets meer dan een maand en alles voelt super vertrouwd. Een culture shock zal ik hier niet meer krijgen, ik heb alleen wat moeite met de grootte van het dorp. Na zo’n twee weken vierden we de verjaardag van Joan met een asado. Wat een heerlijk vlees! Ik bleef maar eten. Verrukkelijk, wat mals! Ondertussen werd, bij wijze van gewoonte, het Nederlands voetbal op de hak genomen. En dat terwijl elke Argentijn weet dat de wereldbeker van ‘78 een gekochte beker is. Om langs de groepsfase te komen, moest Argentinië met een hoogst onwaarschijnlijke 6-0 van Peru winnen. De Peruanen waren sowieso uitgeschakeld, maar zagen hun kans schoon nog een graantje mee te pikken uit het toernooi. Letterlijk. Het Peruaanse volk leed honger en zo werd besloten dat een van de grootste graanleveranciers ter wereld een boot vol graan richting Peru stuurde in ruil voor de gewenste overwinning.

Normaal gesproken is er dus geen discussie mogelijk: Argentinië had al vroeg moeten zijn uitgeschakeld en had de cup nooit mogen winnen. Zo klaar als een klontje. Niet als je met een Argentijn praat.. “Wij zijn zo slim om een boot te sturen, hadden jullie er maar twee moeten sturen!”. Ze verzinnen en liegen werkelijk alles bij elkaar om hun “gelijk” te verdedigen. Dit allemaal onder bulderend gelach. Ze weten dat wat ze zeggen nergens op slaat, maar dat zul je ze nooit horen toegeven. “Wij zijn de besten ter wereld. Dat we af en toe valsspelen, daar moet je niet over zeiken, zo zijn we nu eenmaal!”. Deze typisch Argentijnse houding wordt goed uitgedrukt in een grote muurschildering op het Boca stadion waar een springende Maradonna naar de bal reikt, verwijzend naar de Hand van God in 1986. Vandaar dat de Argentijnen in heel Zuid en Centraal-Amerika met een scheef oog worden aangekeken en heerst er het gezegde “Als je snel rijk wilt worden, koop je een Argentijn voor wat ie waard is en verkoop je hem voor wat hij denkt dat ie waard is”. Ikzelf stoor me en totaal niet aan en kan er alleen maar net zo hard om lachen. Het wordt, zoals gezegd, allemaal met een lach op het gezicht wordt gebracht. Ze weten namelijk dondersgoed dat het land in vele opzichten een puinhoop is. Velen verklaren mij voor gek om het feit dat ik terug ben gekomen. En natuurlijk is het ook zo dat ik als buitenlander alleen maar de mooie dingen van Argentinië meemaak. De mensen zelf worden knettergek van de ongerechtigheid die er in het land heerst. Zo ook mijn gastfamilie. Het is oorlog in het kleine dorpje.

Afgelopen september heeft Claudio een gooi gedaan naar het burgermeesterschap. Tijdens de verkiezingstijd gooiden mensen eieren op de ruiten, sommige mensen groetten de Vilches niet meer en Claudio werd zelfs met de dood bedreigd! De verkiezingen werden, mede dankzij gekochte stemmen, door de tegenpartij met een klein verschil gewonnen. Claudio werkt al tien jaar dagelijks voor de gemeente, maar zit nu ook als minderheid in de gemeenteraad. Omdat de tegenpartij weet dat hij zal doorvechten tot de volgende verkiezingen, doen ze alles om hem kapot te maken. Bij de gemeente heeft hij alleen theoretisch gezien nog een functie, al zijn werk hebben ze hem afgenomen. Soms pikken ze zijn ventilator in en stikt hij van de hitte. Andere dagen is hij zijn toetsenbord kwijt, zodat hij zich doodverveelt. Kleine dingen om hem psychologisch te kraken. Hij is dankzij hun al een baan kwijt geraakt en nu zetten ze hem nog meer onder druk: óf de gemeente, óf de gemeenteraad. Hij wil zijn politieke ambities niet opgeven, maar zonder de andere baan heeft zijn familie niets te eten. Maar ze zijn bezig met een tegenslag: radio en televisie worden ingezet zodat de hele regio weet wat er gebeurt. Bovendien wordt een advocaat ingeschakeld en hoge piefen uit de landelijke partijtop springen bij om te helpen waar ze kunnen. Even ter herinnering: dit gaat om verkiezingen in en dorpje van minder dan 2000 mensen! Niet om die van New York of Mexico Stad..

De grootte van het dorpje is waarschijnlijk ook de oorzaak van de nogal gesloten geest van de meeste mensen. Hun hele leven draait om Sanford. Het dorp kan niet zonder geruchten, iedereen weet constant alles van elkaar. Elke scheet wordt door iedereen geroken. Als je je kinderen naar een middelbare school in een dichtbijgelegen dorp stuurt wordt dat als verraad van Sanford gezien. Vrienden maken met mensen uit andere dorpen gaat moeilijk. Sommige mensen moeten dan ook niets van mij hebben. “Wat moet die lange vreemde in óns dorp?”. Gelukkig kan ik met de grote meerderheid goed opschieten en de meeste mensen komen vaak even een praatje maken. Dat gebeurt vooral tijdens mijn werk. Op de vrijdagen werk ik als barman! Drinken inschenken, reggeaton op de achtergrond, af en toe een karaoke “zingen” en na afloop wat eten met collega’s. Gaaf werk! Bovendien is het is geweldig om zo alle bekenden en vrienden weer terug te zien! Een bijzondere vriend uit het dorp is Raul.

Raul heeft veel gereisd, was manager van destijds een van ’s werelds beroemdste clubs Mau Mau, heeft zowel armoede als rijkdom gekend en werd Zuid-Amerikaans bokskampioen. Hij heeft een prachtige manier van denken en zijn huisje staat vol zelfgemaakte spullen. Ook aan handgemaakte spullen van anderen hecht hij veel waarde. Hij verplaatst zich in de maker van het object. Hij waardeert de creativiteit, de handigheid en bovenal de wilskracht van de ontwerper en de functionaliteit van het resultaat. Zo gezien hebben deze voorwerpen dus leven, ze hebben een geschiedenis. Het is om exact dezelfde reden dat ik de chaos van Latijns Amerika zo mooi vind om te zien. Het is niet perfect, maar het heeft karakter, het is menselijk.

Al met al is het super om weer terug te zijn. Even een ommetje maken gaat altijd gepaard met het ophalen van mooie herinneringen. Elke straathoek vertelt zijn eigen verhaal. Ik loop constant met een glimlach rond. En dat is het mooiste van reizen: zoveel mogelijk het geheugen vullen met onvergetelijke momenten!

Bart

Verras Bwargentina in Argentinië met een belletje via HalloBuitenland.nl